Hij loopt al jaren mee in het vak, gaf inhoud aan verschillende projecten. Toch was de herontwikkeling van de Kolpingbuurt voor Michel Pott allesbehalve een standaard operatie. ‘Anders dan in de meeste andere projecten lag er geen vastomlijnd plan. Bij de start, voorjaar 2014, hadden we niet meer dan één belangrijk doel: met bewoners van de Kolping een betere buurt maken die minimaal 25 jaar vooruit kon. Samen met de Klankbordgroep is de stedenbouw-kundige structuur van de buurt bepaald. Letterlijk. Met blokjes hout. We waren bijna klaar, toen een groepslid zei: “als je dit blokje weghaalt, wordt het nog mooier”. Waarop we zes extra woningen hebben gesloopt.’

Kers op de taart

Ook Stephanie Wolff en Tjeerd van de Put zien het Kolping-project als een unieke ervaring. ‘Normaal heeft de gemeente de touwtjes in handen op het gebied van de openbare ruimte, nu was dat Talis’, vertelt Stephanie. ‘Wat betekende dat we minder als opdrachtgever, maar meer in samenwerking moesten doen. Dat werken in die andere rol, vond ik persoonlijk heel gaaf.’

‘Super interessant voor Hendriks was dat al onze disciplines bij het project waren betrokken: ontwikkeling, nieuwbouw, renovatie én installatie’, vult Tjeerd aan. ‘Als kers op de kaart mochten we ook nog eens de openbare ruimte inrichten. Eerder hebben we ook projecten gedraaid waar we alles deden, maar niet op deze schaal. En al helemaal niet binnen een zo korte tijd.’

Intensief proces

Waar woningen in standaard groot-onderhouds-projecten na de renovatieronde nauwelijks afwijken van het ‘origineel’, was dat in de Kolping wél het geval. Tjeerd: ‘Achter de voordeur van bijna alle renovatiewoningen kwam een ander interieur. Dat voor elkaar krijgen was al een gigantische klus. We dreigden in de knoop te raken met de planning, toen we achter een aantal voordeuren onverwachte zaken tegen-kwamen die we moesten oplossen om verder te kunnen. Omdat we extra mensen moesten inzetten, zijn nogal wat onnodige fouten gemaakt. Normaal levert een rondje door een opgeleverde renovatiewoning zo’n 5 tot 10 verbeterpunten op. Nu schreef Evert Honders, opzichter namens Talis, soms anderhalf A4tje vol. Terecht en begrijpelijk. Aan de andere kant weet je dat dit soort projecten vaak anders lopen dan gepland en dus stress opleveren. Het is voor iedereen een intensief proces’.

Kritisch en positief

Ondanks de kritische geluiden, vindt Michel dat de uitvoering vooral ook positieve aandacht verdient. ‘Het blijft super knap om in zo’n korte tijd de kwaliteit te leveren die je nu overal terugziet. Hadden we bewoners de keuze gegeven om het project een jaar langer te laten duren, dan denk ik dat bijna iedereen voor dezelfde snelle route was gegaan. Zelfs met de kennis van nu.’

Op basis van diezelfde kennis was wellicht ook ge-probeerd om bewoners van de Muntweg proactiever te benaderen en eerder in het proces mee te nemen. Stephanie: ‘Niet zozeer om hen mede het plan te laten maken. Dat was aan de bewoners van de Kolping. Eerder om eventuele boosheid en onbegrip weg te nemen. Ondanks dat we iedereen steeds goed hebben geïnformeerd, er veel overleg is geweest en we het vertrouwen kregen, dienden omwonenden zienswijzen in, resulterend in een zienswijzennota van bijna 26 bladzijden. Dat vond ik oprecht jammer, had ik ook niet verwacht. Maar mensen hebben het recht om vragen te hebben, kritisch te zijn. Aan ons de taak hier zorgvuldig mee om te gaan. Uiteindelijk oordeelde de gemeenteraad unaniem positief over het plan, inclusief de oppositie.’

Sociale component

Dat er uiteindelijk zo’n mooi resultaat ligt, is behalve aan de goede samenwerking te danken aan de open sfeer waarin het project plaatsvond. Tjeerd: ‘Talis en Hendriks werken al jaren samen in allerlei projecten. We kennen en vertrouwen elkaar, praten voortdurend met de mensen voor wie we het doen. Wat heel belangrijk is, omdat je geen product maakt, maar bouwt aan een omgeving. Ik weet zeker dat als een van beide partijen uit ander hout was gesneden, dit project op misschien wel 20 momenten ram vast had gezeten. Die sociale component was enorm belangrijk.’ ‘Samen, vertrouwen en openheid zijn de drie sleutelwoorden geweest in het Kolping-project’, besluit Stephanie. ‘En het resultaat mag er wezen. Na een zorgvuldige voorbereidingsperiode van zo’n 10 jaar is de Kolping een buurt geworden voor én van de bewoners. Dat is iets om trots op te zijn.’